Teoria przywiązania a praktyka psychoterapii diady matka-niemowlę. Interwencje wspierające więź

Anna Zarzycka 

Tam, gdzie tworzy się nowe przywiązanie, aktywowane są stare wzorce. Sytuacja narodzin, nowej odpowiedzialności, stresu reaktywuje wzorce przywiązania, wewnętrzny pracujący model, strategie przywiązaniowe i wszelkie urazy przywiązaniowe. To nowe ciało i nowa psychika jakoś muszą się umieścić – najpierw w ciele kobiety, a potem w jej psychice, ale też w obszarze pary i rodziny. Najczęściej dzieje się to bezkolizyjnie albo wystarczająco dobrze – dochodzi do pewnych turbulencji, ale nie na tyle poważne, aby przeszkodzić i zakłócić ten proces, a biologiczne paliwo i bezbronność noworodka mobilizują niezbędne zasoby więziotwórcze. Czasem jednak proces ten wzbudza bardzo dużo lęku, wyobrażeń, wrogich projekcji, przewidywań i emocji dotyczących samego dziecka, jak i siebie w roli matki, a to z kolei budzi wiele obaw o tę więź. Wspierając tę więź, opiekuńcze, dostrojone reakcje matki, jej dostępność, responsywność i zaangażowanie, a także dzieląc się rozumieniem tego, co dzieje się zarówno w diadzie, jak i w psychice każdego z członków tej diady, co może blokować, odsuwać ich od siebie, pracujemy na rzecz więzi, która w przyszłości będzie coraz bardziej stała, odporna na zmiany i powtarzalna. W trakcie zajęć planuję krótko przedstawić i odnieść się do wkładu teorii przywiązania, teorii psychodynamicznej i rozumienia psychoanalitycznego w praktykę psychoterapii diady na podstawie dwóch opisów przypadków psychoterapii diady, a także przedstawić do namysłu i dyskusji procesy i interwencje wspierające więź.